Bozuktu ilk başta... Çok uğraştım , çok didindim , onlarında yardımıyla yabtım... eskiden olsaydı biz derdim ama artık onlar oldu..."onlar"... "onlar"'ın yabtığı hayatı yeniden ezildi - yeniden bozuldu bir iki parça koptu içinden... Kayboldu , bulamadım bir daha... Bir iki parçayı "o"'na verdm ... Getirmedi bir daha... Bir parçayıda kaybettim en uzak dağların eteğine götürdü bir kuş ... Gidip alamadım... Şimdi yok çoğu parçam... Çoğu hatıram kayboldu yab-boz umun parçalarıyla yok oldu... Gözyaşlarımla erittim bazılarınıda... Eridilerr su oldular... Sonra işe yaramaz oldular... Onlar için ağlarken öbürlerinide ıslattıım... Şimdi ıslattıklarım için ağlıyorum ama diğerleride ıslanıyor... HAYAT! off hayat!! niye bana biraz yardım etmiyorsun... Her şeyi elime yüzüme bulaştıyorum... Koyduğum bir taş yerine üç taşımı kaybediyorum... Her geçen saniyee bir iki parçam daha kopuyor,kanıyor içimden.... Çok da acıyor canım... Çok da acıyor... Umursayan yok ... Bende umursamıyacağım artık... Vazgeçtim kendimden... Vazgeçtim beni ben yapan "sen"den... Hayattan da vazgeçmek istiyorum ama bırakamıyorum bırakmak istediklerimi... sevdiklerimi kaybediyorum.. saniyelerle beraber yok olup gidiyorlar... unutp beni gidiyorlar... unutturamadan kendilerinii...

umutsuz BiT!!...